"UV" aka "Ultrafiolet" 2007

Tęsknota za filmami w klimacie "Basenu" czy "Noża w wodzie" doskwiera mi szczególnie w takie upalne dni jak teraz. Jak zdążyłam się już przekonać to niedoścignione wzory w swoim gatunku, a szanse na znalezienie równie dobrych - współczesnych czy starszych - produkcji są raczej niewielkie. A jednak udało mi się w końcu obejrzeć - a francuskiemu reżyserowi, Gilesowi Paquet-Brennerowi znacznie wcześniej nakręcić - film utrzymany w podobnej stylistyce i w podobnym nurcie. "Ultrafiolet" to jak na moje oko obraz znajdujący się gdzieś w połowie drogi między "Nożem w wodzie" a "Basenem". Nie oznacza to, że "Ultrafiolet" stanowi jakiś akt naśladownictwa, bo to całkiem niezależny filmowy byt, rządzący się swoimi prawami i przy okazji czerpiący z najlepszych tradycji kina europejskiego.

"Nóż w wodzie" 1962

Roman Polański mógł tylko bezradnie patrzeć jak jego pierwszy pełnometrażowy film staje się obiektem drwin. W Polsce do zbiorowego ataku na "Nóż w wodzie" dołączyli wszyscy, których głos cokolwiek znaczył, łącznie z krytykami i politycznymi prominentami. Dziennikarze wypominali reżyserowi, że zamiast dyplomu szkoły filmowej ma międzynarodowe prawo jazdy, a z jego filmem obchodzili się równie szorstko. W tych okolicznościach Polański podjął decyzję, która zaważyła na jego dalszej karierze. Postanowił wyjechać z kraju i osiadł na dłużej we Francji. "Po takim przyjęciu wiedziałem, że miną długie lata, zanim będę mógł w Polsce zrealizować następny film".

"Oko obserwatora" 1999

Dawno już żaden film nie zostawił mnie z tak sprzecznymi uczuciami na swój temat. Ze względu na szereg niedorzeczności i wysoki poziom absurdu powinien być bez szans. Tak samo jak powinien już dawno odejść w zapomnienie, a jednak dzisiaj poświęcam mu swój czas. Fakt, że obejrzałam go do końca dobrze o nim świadczy (ja się nie cackam; większość filmów wyłączam po 20 minutach). A całe to zamieszanie o "Oko obserwatora".

"Proszę nie pukać" 1952

"Proszę nie pukać", dramat, 1952 r.
reż. Roy Baker
na podstawie powieści Charlotte Armstrong "Mischief"
oryg. "Don't bother to knock"

"Proszę nie pukać" to antidotum na przesyt przesłodzonym wizerunkiem Marilyn Monroe związanym z jej komediowymi występami. Zanim aktorka dała się na dobre wmanewrować w cały szereg komedii miała już na swoim koncie kilka ciekawych produkcji. W jej wczesnej filmografii pojawiają się takie tytuły jak "Asfaltowa dżungla", "Na krawędzi" czy "Niagara". W 1952 roku Roy Baker nakręcił kameralny thriller "Proszę nie pukać", a w głównej roli obsadził właśnie wschodzącą gwiazdę Hollywood, Marilyn Monroe.

"Wspaniały rok 1939" 2009

"Wspaniały rok 1939", dramat, 2009 r.
reż. Stephen Poliakoff
oryg. "Glorious 39"

"Piękne było lato 1939, a jego wspomnienie musiało wystarczyć ludziom na długo". Na angielskiej prowincji z dala od frontu i huku wystrzałów początek wojny toczył się własnym rytmem i wedle własnych zasad. "Wspaniały rok 1939" to film poruszający nietypowy i kontrowersyjny temat - temat o którym wielu nawet dziś wolałoby zapomnieć.

"Gdy zjawią się obcy" 2001

"Gdy zjawią się obcy", dramat, thriller, 2001 r.

reż. Scott Reynolds

oryg. "When strangers appear"

Niski budżet, nowozelandzkie bezdroża udające zachodnie wybrzeże USA, zaledwie dziewięciu aktorów i niedoceniony reżyser z Antypodów - tak w bardzo powierzchowny sposób można spojrzeć na film "Gdy zjawią się obcy". Jednak m.in. dzięki takim produkcjom można przekonać się na własne oczy, że świetne pomysły oraz znakomite filmy rodzą się także z daleka od wielkich pieniędzy i Hollywood. Ten niepozorny, mało znany obraz to jeden z najlepszych thrillerów jakie widziałam. Jego oglądanie sprawiło mi równie wielką niespodziankę jak i wielką przyjemność. Kino lubi zaskakiwać - wtedy gdy się zupełnie tego nie spodziewamy dostajemy takie piękne prezenty w postaci filmów z drugiego końca świata na które nikt nie miał okazji zwrócić większej uwagi.

"Potęga strachu" 2006

Zabawy z bronią

Gdy mogła rozłożyć ten film na czynniki pierwsze i je ocenić sprawa przedstawiałaby się następująco: zdjęcia, muzyka - wysoko; obsada - wysoko; początek filmu, jego pierwsza godzina - bardzo wysoko, ostatnie pół godziny filmu - bardzo kiepsko. Tytuł polski również średnio oddaje treść i klimat tej produkcji. W każdym razie charakterystykę filmu "Potęga strachu" dobrze obrazuje krzywa, która z wysokiego pułapu nagle opada i leci w dół na łeb, szyję.